نقش سازه های ذهنی در تحقق برنامه های توسعه ایران

نوع مقاله: مقاله علمی ـ پژوهشی

نویسنده

تهران، دانشگاه خوارزمی، دانشکده علوم جغرافیایی

10.22035/isih.2020.3371.3608

چکیده

ایران در بین کشورهای توسعه نیافته طولانی ترین تاریخ برنامه ریزی توسعه را دارد اما همچنان در گروه کشورهای در حال توسعه قرار دارد. برنامه هایی که قبل و بعد از انقلاب اجرا شده اند، دستاوردهای قابل انتظار را در پی نداشته است بلکه در زمینه های سرنوشت سازی، کشور جایگاه نسبی مناسبی از نظر سطح توسعه در جهان نداشته و در مواردی نیز شاهد سیر قهقرایی بوده است.هدف این تحقیق، آن است که دستاوردی اقتصادی برنامه های 70 ساله توسعه ایران را مورد واکای قرار دهد و عوامل مؤثرآن را ازنظر سازه های ذهنی تجزیه و تحلیل کند. داده های مورد نیاز تحقیق از طریق اسنادی و مصاحبه با نخبگان برنامه ریزی توسعه جمع آوری شده است. داده های جمع آوری شده از طریق گراندد تئوری و استدلال استقرایی مورد تجزیه و تحلیل و نتیجه گیری قرار گرفته است. بررسی نشان می دهد که اهداف اقتصای برنامه های توسعه بعد از 70 سال تحقق نیافته است. برنامه ها دارای بنیان نظری مستحکم و متناسب با شرایط کشور نبوده است؛ مشارکت داوطلبانه مردمی به دلیل نبود ساختار دموکراتیک تأمین نشده است؛ کار از اهمیت لازم برخوردار نبوده است؛ باوجود وزن کم اقتصادی در جهان، دارابودن سهم بالایی از سیاست جهان تعقیب می شود؛ به نقش تأمین فضای با ثبات طبیعی، اقتصادی و اجتماعی در گسترش تولید باوری وجود ندارد؛ و به اقتصاد به مثابه کل ارگانیک توجهی مبذول نمی شود.

کلیدواژه‌ها

موضوعات