نوع مقاله: مقاله علمی ـ پژوهشی

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری جامعه شناسی فرهنگی، پژوهشکده مطالعات فرهنگی و اجتماعی وزارت علوم، تحقیقات و فناوری

2 استادیار موسسه پژوهش و برنامه ریزی آموزش عالی

3 دانشیار دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران

4 استادیار پژوهشکده مطالعات فرهنگی و اجتماعی وزارت علوم، تحقیقات و فناوری

10.22035/isih.2020.3638.3853

چکیده

جامعهپذیری دانشگاهی از مفاهیمی است که میتوان آن را مهمترین اهداف دوران دانشجویی و حضور در دانشگاه دانست. این متغیرها همواره متاثر عوامل چندی میباشد که سلامت روان از آن جمله است. بررسیها نشان داده است که این دو متغیر میتوانند با امید به آینده رابطه داشته باشند. هدف این مقاله، تعیین نقش میانجیگری امید به آینده در رابطه بین سلامت روان و جامعهپذیری دانشگاهی باشد. روش پژوهش، پیمایشی-تبیینی از نوع مدلیابی معادلات ساختاری میباشد. جامعه آماری تحقیق شامل کلیه دانشجویان مشغول به تحصیل در دانشگاههای ملی، پیام نور و دانشگاه آزاد اسلامی ایلام در سال تحصیلی 98-1397 به تعداد 9132 نفر میباشد که اندازه نمونه با استفاده از فرمول نمونهگیری کوکران و به روش نمونهگیری تصادفی طبقهای تعیین گردید. ابزار مورد استفاده در این پژوهش، پرسشنامههای محققساخته است. پرسشنامه جامعهپذیری در قالب 5 بعد و61 گویه، سلامت روان با 11 گویه و امید به آینده با 6 گویه بوده است که روایی صوری و محتوایی آن با نظر خواهی از اساتید راهنما و مشاور، و پایایی آن با استفاده از آلفای کرونباخ بدست آمد. یافتههای پژوهش نشان داده است که سلامت روان با جامعه پذیری دانشگاه رابطه معنادار داشته است. همچنین امید به آینده با سلامت روان و جامعه پذیری دانشگاهی رابطه معنادار داشته است. نقش میانجی امید به آینده در رابطه بین متغیر مستقل و وابسته نیز معنادار بوده است. میتوان نتیجهگیری نمود که برخورداری از امید به آینده در بین دانشجویان میتواند با تقویت نقش سلامت روان، منجر به جامعه پذیری بیشتر در بین دانشجویان گردد.

کلیدواژه‌ها

موضوعات