مؤسسه مطالعات فرهنگی و اجتماعی فصلنامه مطالعات میان‌رشته‌ای در علوم انسانی 2008-4641 4 3 2012 07 13 Evolution Requirements Associated with Relationships of Legislative and Executive Organization with local Management of the Islamic Republic of Iran in 1404 (2025) الزامات تحول رابطه قوه مقننه و مجریه با مدیریت‌های محلی در افق 1404 جمهوری اسلامی ایران 89 119 116 10.7508/isih.2012.15.005 FA سید مناف هاشمی دکتری برنامه‌ریزی و توسعه شهری شهرداری تهران مدرس دانشگاه آزاد واحد شهر ری محمد حسین بوچانی کارشناس ارشد جغرافیا و برنامه‌ریزی شهری و دبیر کمیته شوراها و مدیریت محلی دبیرخانه مجمع تشخیص مصلحت نظام Journal Article 2012 07 13 To achieve the progress and sustainable development its inevitable and necessary to pay attention to the local needs, decentralization, good governance, downsizing of government structures, adjustment of concentrated governance structures, division of national and local work and pay attention to the spatial rights. The current conditions of globalization have a strong convergence in one hand to the localization and on the other hand to the massive urbanization. Although the local management in Iran focusing on municipals have more than a hundred years precedent, but because of the political and institutional structure facing the government and parliament, and the reliance on oil revenues, has been instituted a centralized structure in management of country that conflicted with regional sustainable development and also regional and local governance and constitution. Continuing of this situation cause to major problems for the country and challenges for gaining sustainable development. This paper try to show and introducing the “decentralization as a basic model” to gaining to the comprehensive development; in the other words, decentralization as a development is the fundamental accepted model and on the base of this model we need to reorganizing the structures of executive and legislative in Iran. Methodology in this research is analytical, the needed data and information has gathered by documentary methods and elite meeting. The result of this research shows that there is the context of this paradigm and proposed model (decentralization as a basic model) But the development-oriented political believe and determination and foresight necessary to achieve optimal horizon. The realization of this model requires extensive structural and institutional changes in the governance of the country and this will not be achieved without political will and belief.   جهت تحقق پیشرفت و توسعه پایدار، توجه به مقتضیات محلی، تمرکززدایی، دموکراسی غیرمتمرکز، حکمروایی مطلوب، کوچک‌سازی و چابک‌سازی ساختارهای متمرکز حاکمیت، تقسیم کار ملی و محلی و توجه به حقوق مکانی الزاماتی گریزناپذیر و بی بدیل‌اند. در شرایط کنونی جهانی شدن از یک طرف به محلی شدن و از طرف دیگر با شهری شدن و کلان شهرنشینی همگرایی شدیدی پیدا کرده است، با وجود آنکه عمر مدیریت محلی با محوریت شهرداری‌ها در ایران، بیش از صد سال است، اما به دلیل ساختار سیاسی و نهادی فراروی دولت و مجلس و همچنین اتکاء به درآمدهای نفتی، ساختاری تمرکزگرا در اداره امور کشور نهادینه شده است؛ که به طور جدی در تعارض با پیشرفت و توسعه پایدار ناحیه‌‌ای و منطقه‌‌ای و تحقق حکمروایی محلی مطلوب و همچنین قانون اساسی قرار دارد. تداوم روند برنامه‌ریزی و اداره متمرکز و بی‌توجهی به جایگاه مدیریت‌های محلی و عدم تقسیم ماموریت‌های ملی و محلی در افق چشم‌انداز چالش‌های جدی برای رسیدن به توسعه و پیشرفت پایدار را سبب می‌گردد. این نوشتار در پی تحلیل این نکته است، که تمرکززدایی به‌عنوان الگویی جدی برای توسعه همه جانبه بایستی در دستور کار نظام تصمیم‌ساز و تصمیم‌گیر قرار گیرد، به عبارت روشن «تمرکززدایی به مثابه توسعه» الگو مورد پذیرش این نوشتار برای اداره امور کشور است، اگر اثبات شود «تمرکززدایی به مثابه توسعه» الگواره بی بدیل پیشرفت پایدار ایران است، قاعدتآ نحو ارتباط و حدود وظایف اختیارت قوا در ایران بخصوص قوه مجریه و مقننه با مدیریت‌های محلی و شوراها بایستی تحول ساختاری یابد. روش تحقیق این نوشتار توصیفی و تحلیلی است، همچنین از نتایج جلسات نخبگی نیز بهره گیری شده است. نتایج این بررسی نشان می‌دهد، بسترهای قانونی این الگوواره در قانون اساسی فراهم است، اما باور و عزم سیاسی توسعه گرا و آینده نگری لازم است تا با ایمان و دغدغه برای آینده کشور به طراحی مدل تقسیم کار ملی و محلی در حوزه‌های اجرا، نظارت، مقررات گزاری و برنامه‌ریزی بپردازد، رویکرد مورد نظر، ماموریتی فراتر و بیشتر از مدیریت یکپارچه شهری و روستایی مد نظر دارد و بیشتر به مدیریت یکپارچه محلی در سطح شهر، ناحیه، منطقه و تقسیم روشن وظایف بین قوه مجریه و مقننه و مدیریت‌های محلی در چارچوب قانون اساسی باور دارد، تحقق این مدل مستلزم تحولات ساختاری و نهادی عمقی در اداره امور کشور است، که بدون باور و اراده سیاسی محقق نخواهد شد، به همین واسطه است که نظام برنامه‌ریزی محلی در هر سطح از فضا یک روند سیاسی است. نتیجه دیگر این بحث این است، در افق چشم‌انداز، راه توسعه ملی در واگذاری امور به شوراها و مدیریت‌های محلی و اقتداربخشی به این نهادها است، لذا حکمروایی مطلوب در گروه توسعه و نهادینه کردن شوراها و مدیریت‌های محلی است. سئوال محوری این نوشتار این است: «مدل مطلوب ارتباطی قوه مجریه و قوه مقننه با مدیریت محلی در چارچوب قانون اساسی در کشور تا افق 1404، تابع چه تحولاتی است؟ همچنین جهت رسیدن به این مدل چه تحولاتی لازم است در ساختارها و کارکردهای قوه مجریه و مقننه و همچنین شوراها و مدیریت‌های محلی صورت پذیرد؟ https://www.isih.ir/article_116_c45147dee729311ef5b5c3003946c48f.pdf