مؤسسه مطالعات فرهنگی و اجتماعی وزارت علوم تحقیقات و فناوری فصلنامه مطالعات میان‌رشته‌ای در علوم انسانی 2008-4641 مقالات آماده انتشار 2026 09 23 The institutionalization process of innovation in creative industries: A case study of musical styles in contemporary Iran فرایند نهادینه‌شدن نوآوری در صنایع خلاق: مطالعه موردی سبک‌های موسیقی در ایران معاصر 121 154 576 10.22035/isih.2026.5497.5128 FA امیرحسین کریمان دانشجوی دکتری مدیریت و مطالعات سازمان، گروه مدیریت، دانشکده مدیریت و اقتصاد، دانشگاه صنعتی شریف، تهران، ایران 0009-0001-0456-6365 مسعود شادنام استادیار مدیریت و مطالعات سازمان، گروه مدیریت، دانشکده مدیریت و اقتصاد، دانشگاه صنعتی شریف، تهران، ایران 0000-0001-9642-3531 Journal Article 2025 12 06 Entrepreneurship is among the most important outcomes of university development and requires novel management approaches such as "organizational ambidexterity," which refers to the simultaneous pursuit of exploiting existing capacities and exploring knowledge for the future. This paper aims to design and validate a balanced ambidextrous university model for entrepreneurship development. The research method is mixed-methods with a sequential exploratory design. The target population in the qualitative phase consisted of higher education management experts, with whom 14 semi-structured interviews were conducted purposefully. Art is one of the most dynamic domains of human life, yet artistic innovations do not share the same destiny: some attract temporary attention and disappear, while others become embedded in collective memory. Understanding the mechanisms behind this difference is particularly important in creative industries. Drawing upon institutional theory, this study investigates how innovative musical styles become institutionalized in contemporary Iran and why some innovations gain permanence while others are forgotten. The research adopts an interpretive qualitative approach using grounded theory within a multiple-case study design. Data were collected through archival sources and semi-structured interviews with members of eight innovative Iranian music groups, selected through purposive sampling with a snowball strategy, and analyzed through open, axial, and selective coding until theoretical saturation was achieved. Five major themes were identified: the organic emergence of innovation through artists' internal creative interactions; the formation of an initial niche audience through shared taste and informal channels; stylistic stabilization through authenticity and audience loyalty; negotiations for institutional support after audience consolidation; and the acceptance or rejection of that support. The findings demonstrate that audience formation precedes institutional endorsement and serves as a critical condition for the long-term survival of innovative musical styles. The study concludes that institutionalization in creative industries emerges through ongoing interactions among artists, audiences, and institutional actors rather than through formal legitimacy alone. The proposed model contributes to institutional theory by highlighting cultural identity, audience engagement, and adaptive institutional arrangements, with practical implications for artists, cultural entrepreneurs, and policymakers. هنر یکی از پویاترین و پُرتلاطم‌ترین ساحت‌های زندگی بشر است؛ جایی که هنرمند کار خود را آفرینش می‌بیند و هر لحظه پرده‌ای نو فراروی انسان قرار می‌دهد. اما این آفرینش‌های هنری همگی سرنوشت یکسانی نمی‌یابند. بعضی سروصدایی می‌کنند؛ اما خیلی زود می‌گذرند و ردی از خویش به جا نمی‌گذارند. بعضی دیگر اما در حافظهٔ تاریخی مردمان ماندگار می‌شوند. رمز و راز این تفاوت چیست؟ برای پاسخ به این پرسش، پژوهش حاضر بر حوزهٔ موسیقی تمرکز می‌کند و از زاویه نظریات نهادی به کاوش درباره این پرسش می‌پردازد که چگونه برخی از نوآوری‌های موسیقایی در ذهن مخاطب جا می‌افتند و برخی دیگر از آن‌ها در کوتاه‌مدت فراموش می‌شوند؟ چه مسیری باید طی شود تا یک سبک جدید موسیقی در خاطر مخاطب تثبیت شود و به فراموشی نرود؟ این تحقیق مبتنی بر رهیافت کیفی تفسیرگرا است و از روش نظریه داده‌بنیاد استفاده می‌کند. داده‌های آرشیوی و مصاحبه با تعدادی از گروه‌های موسیقی نوآور در مدت مشخصی از تاریخ ایران معاصر جمع‌آوری شده و با استفاده از تحلیل مضمون دلایل ایجاد شدن و جا افتادن آن‌ها یا از بین رفتن و به فراموشی سپرده شدن آن‌ها استخراج و بررسی شده است. در نهایت بر اساس تحلیل مصاحبه‌ها، مدلی فرایندی ارائه شده است که گام‌های مختلفی که یک نوآوری موسیقایی باید طی بکند تا در خاطر مخاطب جا بیفتد را بیان می‌کند. این مدل با یافته‌های قبلی در نظریهٔ نهادی مقایسه می‌شود و نشان داده می‌شود که پویایی آفرینش‌های هنری در ساحت اجتماع متأثر از عواملی است که تا پیش از این به خوبی نظریه‌پردازی نشده‌اند. https://www.isih.ir/article_576_a7aeed74714116f3b292a982238f83d2.pdf