مؤسسه مطالعات فرهنگی و اجتماعیفصلنامه مطالعات میان‌رشته‌ای در علوم انسانی2008-46419120161221disciplinary, interdisciplinary and postdisciplinary: changing disciplinary patterns in linguisticsرشته‌ای، بینارشته‌ای و پسارشته‌ای؛ تغییر الگوهای رشته‌ای در زبانشناسی12424310.22035/isih.2017.243FAنعمت الهفاضلیدانشیار انسان‌شناسی، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ایران.فاطمهکوشکیفرهنگیJournal Article20160525The fundamental change in language research, which started with Saussure in the early twentieth century and led to the establishment of modern linguistics, restricted the said research within the so-called central part of language, i. e., the language system, without taking into consideration anything that was conceived as external to language as an autonomous system. In terms of its clearly-defined theoretical structure and subject, modern linguistics once again became an influential leading discipline in the humanities and social sciences. It achieved a great deal, but its achievements took place at the cost of isolating language from its environment and excluding the user of language and the context in which language is used from the scope of linguistic analysis. Although this stance has long been criticized by scholars who prefer to see language within a more extended context, it has generally been ignored by mainstream linguists who dominate linguistic circles. However, in the last few decades of the twentieth century, significant changes have taken place in linguistic studies. These changes have brought about a new era, the era of ″post-modern linguistics″, in which the theoretical foundations of modern linguistics are problematized and the way language is viewed and investigated is profoundly renewed. This article is written in a narrative form describing the linguistic change from modernism to postmodernism and in the course of this review it will become clear in which research perspective the two main linguistics directions (theoretical and applied) are located: disciplinary interdisciplinary and transdisiplinary? In other words what is the object of linguistics research?تغییر اصلی در پژوهش زبان، در اوایل قرن بیستم توسط سوسور آغاز شد که خود سبب پایه‌گذاری «زبانشناسی مدرن» شد. این پژوهش در بخش مرکزی زبان بود؛ یعنی نظام زبان به‌مثابه نظامی مستقل بدون اینکه هر چیزی خارج از زبان در نظر گرفته شود. در آن زمان که زبانشناسی مدرن از نظر ساختار و وظایف به‌وضوح تعریف شده بود، یکی از رشته‌های برجستۀ تأثیرگذار در علوم انسانی و اجتماعی به حساب می‌آمد. این موفقیت چشمگیری بود اما به قیمت مجزا کردن زبان از محیط اطراف و بیرون نگاه‌داشتنِ کاربر زبان و بافتی که زبان در آن به‌کار می‌رود از حیطۀ بررسی زبانی، به دست آمده بود. هرچند محققانی که ترجیح می‌دادند زبان را در حیطۀ وسیع‌تری بنگرند، این رویکرد را مورد انتقاد قرار دادند و به‌طور‌کلی از چشم زبان‌شناسانی که در آن زمان حلقه‌های زبان‌شناسیِ مسلط بودند، دور مانده بود، اما از دهه‌های اخیر قرن بیستم، تغییرات مهمی در مطالعات زبانی رخ داد. این تغییرات دورۀ جدیدی خلق کرد؛ دورۀ «زبانشناسی پسامدرن» که در آن پایه‌های نظری زبانشناسی مدرن مسئله‌مند شد و شیوۀ بررسی و مشاهدۀ زبان اساساً بازسازی شد. این مقاله به شیوۀ شرح‌حال‌نویسی مروری بر چرخش زبانی از مدرنیسم به سوی پسامدرنیسم دارد و در این راستا مشخص خواهد کرد که دو شاخۀ اصلی زبانشناسی نظری و کاربردی در کدام نگرش پژوهشی قرار می‌گیرند: رشته‌ای، بینارشته‌ای یا فرارشته‌ای؟ به عبارت دیگر پژوهش‌های زبانشناسی در مورد چیست؟https://www.isih.ir/article_243_cb70ab375662576bd1ac5aaf16b3fca4.pdfمؤسسه مطالعات فرهنگی و اجتماعیفصلنامه مطالعات میان‌رشته‌ای در علوم انسانی2008-46419120161221The Multifunctional Approach of Culture Analysis: Developing A Practical Model of Culture Analysis for Language Instruction/Teaching from Linguistic/Pragmatic and Anthropological Perspectivesابعاد چند‌عملکردیِ آموزش فرهنگ: راهکار عملی و مدل آموزش زبان از منظر منظورشناسی و علم شناخت انسان254823810.22035/isih.2017.238FAسوفیاکوتلاکیاستادیار زبانشناسی، دانشگاه علوم قرآن و حدیث، تهران، ایران.زریسعیدیگروه زبان انگلیسی، دانشگاه علامه طباطباییJournal Article20160615Culture teaching generally focuses on helping foreign language learners develop an understanding of the culture of the target language and, ideally, positive attitudes towards it. In today’s world, the domination of English in entertainment, mass media and new media may sometimes be accompanied by unbalanced views. This interdisciplinary paper draws upon pragmatics, anthropological and cultural studies findings and shows how they can be utilised in language pedagogy. It argues that in a world where non-native speakers of English outnumber native speakers, culture teaching should widen its aims: in addition to helping learners develop positive attitudes towards and knowledge of the culture of the target language, it should also aim to develop a more explicit understanding of the rules of the learners’ own culture. It focuses on the concepts of communicative competence and pragmatic failure, and then presents a model of analysis of Persian culture, analysing the concept and components of ‘face’ and the principles of politeness in Persian (deference, humility and cordiality). It then demonstrates how this analysis can be used to develop classroom strategies. <br />Keywords: culture/language teaching, pragmatics, Persian deference/face, anthropology.تمرکز آموزش فرهنگ روی کمک به فراگیران زبان خارجی است تا به ایجاد درکی از فرهنگ زبان هدف و در حالت ایدئال‌تر، نگرش مثبت نسبت به فراگیری آن در این افراد بیانجامد. در دنیای امروز، ممکن است سلطۀ زبان انگلیسی در حیطه‌های سرگرمی، رسانه‌های جمعی و رسانه‌های جدید با دیدگاه‌های نامتوازنی همراه شود. مبنای مقاله بینارشته‌ایِ حاضر بر اساس یافته‌های مطالعات فرهنگی، انسان‌شناسی، و منظور‌شناسیِ زبانشناسی بوده و نحوۀ کاربرد آن‌ها در حیطه علم تدریس را نشان می‌دهد. استدلال تحقیق حاضر آن است که در جهانی که تعداد افراد انگلیسی‌زبان غیربومی از تعداد انگلیسی‌زبان‌های بومی بیشتر است، آموزش فرهنگ باید اهداف خود را گسترش دهد و در کنار کمک به زبان‌آموزان برای ایجاد آگاهی و درک مثبت نسبت به فرهنگ زبان هدف، غایتی در جهت ایجاد و گسترش درک روشن از قوانین فرهنگ بومی فراگیران نیز در نظر بگیرد. این تحقیق با نگاهی به مفهوم و اجزای «وجهه» و قواعد «احترام» در فارسی (ملاحظه، تواضع و صمیمیت) بر مفهوم توانش ارتباطی و ناکامی و شکست در منظورشناسی تمرکز دارد و سپس الگو و مدلی برای تحلیل فرهنگ ایرانی ارائه می‌کند. در ادامۀ این پژوهش، چگونگی به‌کارگیری الگوی تجزیه‌و‌تحلیل فرهنگی برای ارائه راهبردها و استراتژی‌های کلاس درس نشان داده خواهد شد.https://www.isih.ir/article_238_ac1dd209cbcc5e5d1c6e28598e8cbbe8.pdfمؤسسه مطالعات فرهنگی و اجتماعیفصلنامه مطالعات میان‌رشته‌ای در علوم انسانی2008-46419120161221Language, Women and the Duality of Discourse in Rousseau's Political Thoughtزبان، زنان و دوگانگی گفتمانی در اندیشه سیاسی روسو497424410.22035/isih.2017.244FAسید خدایارمرتضویاستادیار علوم سیاسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب، تهران، ایران.شهیندختپاکزاددانشجوی دکتری علوم سیاسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب، تهران، ایران.Journal Article20161031Since the 18th century, Rousseau has been often credited with egalitarian and liberal views worldwide; however, his potent pen in shaping ideas has led to women’s extreme suppression. It seems that Rousseau had been suffering from Dissociative Identity Disorder to the extent that through one of his personality states he leads women to utter subservience, and through the other one he gives them an aura of holiness. The present paper depicts such dualities through the analysis of Rousseau’s three books, Emile, Social Contract and Confessions. In Emile, women are pictured as subservient to men. In the Social Contract, the most important book by Rousseau and an early work on the discourse of equality in the modern era, women are largely ignored, while in Confessions they are worshipped. In order to analyze and interpret these three perennial works, the author-based hermeneutic approach of Quentin Skinner was utilized in an attempt to unpick Rousseau’s intentions. Moreover, the theoretical and conceptual categorization of Luce Irigaray, the post-modern feminist who believes that the method of oppression of women by men on women is used in elaborating Rousseau’s unfair judgments. In this interdisciplinary study of women, Rousseau’s discourse and political thought on gender inequality are intermingled. In short, under the influence of psychological complexities, Rousseau gives women a subservient, far-from-human status through his use of language.آوازۀ برابری‌طلبی و آزادی‌خواهی ژان ژاک روسو از قرن هجدهم تاکنون عالم‌گیر شده است. با‌‌وجودِاین، قلم توانمندش در معماری اندیشه‌ها، جایگاه زنان را به قهقرا کشانده است. روسو از شخصیتی دوگانه در رنج بوده است؛ چونان که با یکی از دوگانه‌های خویش زنان را به ورطه فرمانبرداری محض فرستاده و با دیگری هاله‌ای از تقدس و برتری به سیمایشان بخشیده است. مقالۀ پیش رو با تحلیل سه کتاب «امیل»، «قرارداد اجتماعی» و «اعترافات»، این دوگانه‌ها را به تصویر کشیده است. در امیل، زن موجودی برای مرد و در خدمت وی آفریده شده است. در قرارداد اجتماعی که مهم‌ترین کتاب روسو و از آغازین کتب مربوط به گفتمان برابری در عصر جدید است، زنان نادیده گرفته شده‌اند؛ اما در اعترافات، تا سرحد پرستش تحسین شده‌اند. در این مقاله از روش هرمنوتیک مؤلف‌محور کوئنتین اسکینر برای موشکافی و تفسیر این سه اثر ماندگار استفاده شده است تا قصد و منظور روسو نمایان شود. همچنین از مقوله‌بندی مفهومی و نظری لوس ایریگاری، فمینیست پست‌مدرن و معتقد به شیوۀ استثمارگرایانۀ مردان از زبان، برای تبیین قضاوت‌های ناعادلانۀ روسو بهره گرفته شده است. در این تحقیقِ میان‌رشته‌ای زن، زبان و اندیشه سیاسی روسو دربارۀ نابرابری جنسیتی به هم پیوند خورده‌اند. حاصل کار اینکه، روسو با استفاده از زبان و تحت تأثیر عقده‌های روانی، به زنان موقعیتی پست و دور از شأن انسانی آن‌ها بخشیده است.https://www.isih.ir/article_244_9188905e74c28e489b44e954ec0b9bca.pdfمؤسسه مطالعات فرهنگی و اجتماعیفصلنامه مطالعات میان‌رشته‌ای در علوم انسانی2008-46419120161221The Role of Language and Historical Development of the Evolution of Foreign Languages in Persiaجایگاه زبانی و سیر تاریخی تحول زبان‌های خارجی در ایران759724510.22035/isih.2017.245FAمهدیدهمردهاستادیار آموزش زبان و عضو هیئت‌علمی دانشکده زبان‌ها و ادبیات خارجی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.امیرنعمتی لیمائیدکترای تاریخ ایران اسلامی و مشاور امور علمی دانشگاه عدالت، تهران، ایران.Journal Article20161214Persia (Iran) is considered one of the oldest civilisations; because of its especial geographical and geopolitical position, economic conditions and numerous other factors, it has always attracted the attention of rulers and natives of other countries. This has resulted into extensive relations between Persians (Iranians) and other nations throughout history. As a result, along the Persian (Farsi) language which has been used to communicate by different people settled in this territory, as befitting each era, a variety of foreign languages also rose in popularity. Moreover, the issue of teaching and learning foreign languages across this land, especially in recent centuries, has been among the concerns of its inhabitants. Employing historical and linguistic research, this article, which is prepared by scholars of linguistics and history for the very first time in the relevant world literature, aims to discuss the position of foreign languages in Persia (Iran) and the changes in their status in different eras, from the past to the present. The examination of historical and linguistic documents as well as of existing knowledge depicts an impressive picture of the number of languages that were spoken throughout Persian (Iranian) history as well as their diversity.ایران از کهن‌ترین تمدن‌های تاریخ بشر به شمار می‌آید و به سبب دارا‌بودنِ موقعیت جغرافیایی و ژئوپلیتیک ویژه، برخورداری از موقعیت تجاری و ژئواکونومیک خاص و بسیاری موارد دیگر، همواره توجه فرمانروایان و مردمان دیگر سرزمین‌ها را به خود جلب کرده است. این مهم، ارتباطات گستردۀ ایرانیان با اقوام و ملل مختلف را در طول تاریخ سبب شده است. جدا از زبان فارسی که همواره مورد استفادۀ اقوام گوناگون ساکن در ایران برای ارتباط با همدیگر بوده است، به فراخور زمان، زبان‌های خارجی گوناگونی نیز در ایران رواج یافته‌اند. علاوه‌بر‌این، آموزش و یادگیری زبان‌های خارجی در ایران‌زمین به‌ویژه در سده‌های اخیر همواره یکی از دغدغه‌های ساکنان این سرزمین بوده است. در این مقاله که برای نخستین‌بار توسط اندیشمندان تاریخ و زبانشناسی در حوزه علم و با بهره‌‌جستن از روش تحقیق تاریخی و زبانشناسی انجام شده است، تلاش می‌شود تا این مطلب که در دوره‌های مختلف تاریخ ایران کدام‌یک از زبان‌های خارجی رونق یافته‌اند و هرکدام از آن‌ها در رهگذر زمان چه تحولاتی را به خود دیده‌اند، درک شود. بررسی اطلاعات تاریخی، زبانشناسی و آگاهی‌های موجود، گوناگونی و تنوع چشمگیر زبان‌هایی را که در طول تاریخ در ایران کاربرد یافته‌اند، نشان می‌دهد.https://www.isih.ir/article_245_0266e33d3f546cb5436a10798e657d97.pdfمؤسسه مطالعات فرهنگی و اجتماعیفصلنامه مطالعات میان‌رشته‌ای در علوم انسانی2008-46419120161221Cognitive Socio-Onomastics; A New Domain in Interdisciplinary Studiesنام‌شناسی اجتماعی‌ــ شناختی؛ حوزه نوین مطالعات میان‌رشته‌ای9912227110.22631/isih.2017.2571.2972FAبهمنزندیاستاد زبانشناسی، دانشکده ادبیات و زبان‌های خارجی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایرانبهزاداحمدیدانشجوی دکترای زبانشناسی دانشگاه پیام نور، تهران، ایرانJournal Article20170716The present paper aimed to introduce cognitive socio-onomastics, an emerging scientific and research interdisciplinary and a branch of cognitive sociolinguistics. Onomastics has interested linguists as well as philosophers, historians, archeologists, anthropologists, and sociologists. Initially, onomastics was a diachronic field and dealt with the etymology of names. However, sociolinguistics, taking a synchronic approach, brought onomastics to the arena of studying contemporary social relations. Since names are linguistic elements in the linguistic knowledge of the individual, formed in the course of his/her social interactions, they are considered vital elements in the study of language and identity. Also, names are part of the cognitive construction of individuals in societies with plenty of social and linguistic variations. Since neither sociolinguistics nor cognitive linguistics can explain the various aspects of names and naming, combining the knowledge of language and the knowledge of society leads to choosing words and linguistic structures in harmony with the social context. The discussion in the paper leads to the conclusion that "cognitive socio-onomastics," as a scientific research interdisciplinary with a mixed approach, account for both cognitive and social aspects of naming.هدف مقاله، معرفی حوزه مطالعاتی میان‌رشته‌ای «نام‌شناسی اجتماعی‌ـ‌شناختی» است. نام‌شناسی، شاخه‌ای از زبانشناسی اجتماعی است که در آغاز به‌عنوان یک دانش درزمانی، به ریشه‌شناسی نام‌ها می‌پرداخت، ولی زبانشناسی اجتماعی با اتخاذ دیدگاه هم‌زمانی، نام‌شناسی را از یک دانش کهن‌گرا به دانشی برای مطالعه اجتماع معاصر تبدیل کرد. نام‌ها، عنصرهای زبانی هستند که بخشی از دانش زبانی را که نتیجۀ مراودات اجتماعی و تعامل فرد با محیط پیرامون است، تشکیل می‌دهند. به همین سبب، آن‌ها در مطالعات زبان و هویت، نقش اساسی‌ای ایفا می‌کنند. علاوه‌بر این، نام‌ها در ساخت‌شناختی افراد، در جوامع مختلف با تنوع زبانی و فرهنگی متفاوت، نقش مهمی دارند؛ ازاین رو زبان‌شناسان شناختی نیز به مطالعۀ نام و نامگذاری علاقه‌مند هستند، اما به‌دلیل چندبعدی بودن عنصر زبانی نام، زبانشناسی اجتماعی و زبانشناسی شناختی، هیچ‌یک به‌تنهایی قادر به تبیین جنبه‌های گوناگون نام و نامگذاری نیستند. پیوند دانش مربوط به زبان و دانش مربوط به جامعه با یکدیگر به انتخاب گونه‌ای از واژه‌ها و ساختارهای زبانی دیگر منجر می‌شود که با بافت اجتماعی، هماهنگ است. براساس یافته‌های این مقاله، «نام‌شناسی اجتماعی‌ـ‌شناختی» به‌عنوان یک حوزه مطالعاتی میان‌رشته‌ای با رویکرد تلفیقی، نام‌شناسی را از یک دانش رشته‌ای به دانشی میان‌رشته‌ای تبدیل می‌کند که قادر است به‌طور هم‌زمان «ابعاد اجتماعی‌ـ‌شناختی» مؤثر در نامگذاری را به‌خوبی تبیین کند.https://www.isih.ir/article_271_7f100b7b36092fb9b06dfb4fac360931.pdfمؤسسه مطالعات فرهنگی و اجتماعیفصلنامه مطالعات میان‌رشته‌ای در علوم انسانی2008-46419120161221A Conceptual Framework for Competencies of Public Relations Managers: Dimensions, Factors and Indicatorsالگوی شایستگی مدیران روابط عمومی با بهره‌مندی از رویکردهای نظری علم مدیریت و علم ارتباطات12914623610.22035/isih.2017.236FAمهدختبروجردیدانشیار علوم ارتباطات، دانشکده علوم ارتباطات، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران.محمدمهدیفرقانیدانشیار علوم ارتباطات، دانشکده علوم ارتباطات، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران.محبوبهرنجبردانشجوی دکتری علوم ارتباطات، پردیس تحصیلات تکمیلی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران.Journal Article20161025Extensive changes in today’s world, especially in the field of communications, has brought to the fore the role of public relations. This field requires professional experts with specific competences in each of its sub-sectors. Managers are always the most important people of an organization, within which the role of public relations managers is of paramount importance. The main aim of this article is to present a conceptual framework of managers’ competency model of public relations by using theoretical approaches to management and communication science. In pursuit of this goal, the article proceeds in two steps. First, the design of the initial conceptual framework for the research and secondly, measurement of the conceptual framework validity. We referred to academic literature and surveyed the employment indices of the focus group for managers. Firstly, we extracted dimensions, factors and indicators from patterns of national and international competence, and secondly we surveyed and verified the validity of the theoretical framework in consultation with communication science and public relation experts. The statistical population consisted of experts in communication science, public relations and management. A focus groups was put together 15-strong focus group, which was selected from the statistical population through the use of the judgmental method, arrived at the indicators and the factors after going through two steps of confirmation of dimensions and components of the conceptual framework. Because of the increased importance of the role of public relations in communication competence and organizational success, the conceptual framework put forward in this article can be of use to managers of organizations.تغییرات گستردۀ دنیای امروز به‌ویژه در عرصه ارتباطات، افزایش نقش روابط عمومی‌ها را به دنبال داشته است که نیازمند حضور کارشناسان و متخصصان حرفه‌ای در هر‌یک از بخش‌های مختلف این حرفه است. این امر برخورداری کارکنان روابط عمومی از شایستگی‌های خاص این حرفه را به ضرورت تبدیل کرده است. از سوی دیگر، شایستگی‌های مدیران به‌عنوان کلیدی‌ترین منابع انسانی و به دنبال آن مدیران روابط عمومی، از اهمیت بیشتری برخوردار است. هدف اصلی این مقاله، ارائه چهارچوب مفهومی الگوی شایستگی مدیران روابط عمومی با بهره‌مندی از رویکردهای نظری علم مدیریت و علم ارتباطات است. مقاله در دو مرحله اجرا شده است: طراحی چهارچوب مفهومی اولیه پژوهش، و اعتبارسنجی چهارچوب مفهومی طراحی‌شده. برای شناسایی شایستگی‌ها از تلفیق رویکردهای رجوع به ادبیات علمی، و بررسی شاخص‌های جذب گروه متمرکز با مدیران استفاده شده است. ابتدا ابعاد، مؤلفه‌ها و شاخص‌ها از الگوهای شایستگی ملی و بین‌المللی و مبانی نظری علم ارتباطات و روابط عمومی استخراج و سپس اعتبار چهارچوب با استفاده از نظر خبرگان بررسی و تأیید شد. جامعه آماری متشکل از خبرگان حوزه علوم ارتباطات، روابط عمومی و مدیریت بودند. با تشکیل گروه کانونی، گروه نمونۀ پانزده‌نفره‌ای از جامعه آماری که به روش قضاوتی انتخاب شدند طی دو مرحله پس از تأیید ابعاد و مؤلفه‌های چهارچوب مفهومی، شاخص‌یابی این ابعاد و مؤلفه‌ها را انجام دادند. با توجه به افزایش نقش روابط عمومی‌ها در توانمندی ارتباطی و موفقیت سازمان‌ها، چهارچوب مفهومی ارائه‌شده در این مقاله می‌تواند مورد استفادۀ مدیران سازمان‌ها قرار گیرد.https://www.isih.ir/article_236_01161aaa0b6d1345dd8fe4e481144d84.pdfمؤسسه مطالعات فرهنگی و اجتماعیفصلنامه مطالعات میان‌رشته‌ای در علوم انسانی2008-46419120161221Introduction to the Algorithm of Problem Situation Analysis in Justice Researchدرآمدی بر الگوریتم تحلیل موقعیت مسئله در عدالت پژوهی14716624710.22035/isih.2017.247FAرضااکبریاستاد فلسفه و کلام اسلامی، دانشکده الهیات، معارف اسلامی و ارشاد، دانشگاه امام صادق (ع)، تهران، ایران.محمد صادقتراب زاده جهرمیدانشجوی دکتری مدیریت دولتی، دانشکده معارف اسلامی و مدیریت، دانشگاه امام صادق(ع)، تهران، ایران.0000-0002-4046-0090محسنحبیبیدانشجوی کارشناسی ارشد معارف اسلامی و مدیریت دولتی و سیاستگذاری عمومی، دانشکده معارف اسلامی و مدیریت، دانشگاه امام صادق(ع)، تهران، ایران.Journal Article20160924The most basic step in policy analysis is problem structuring. If the problem is not correctly formulated, it will not have the right solution. Misunderstanding of the problem situation or its negligence, as for example in the field of justice, will at best lead to putting forward a good solution to an incorrect problem. Therefore, correct analysis of the conditions of justice issues is necessary for the production of the right solution. Due to the lack of analytical tools in the field of justice decision-making and performance, this article seeks to design an algorithm of problem situation analysis as a tool in a step-by-step analysis of the justice problem situation. The task is carried out through extracting analytical elements and dimensions from justice literature, especially influential theories of justice. The algorithm of problem situation analysis in justice research includes seven dimensions: philosophical foundations, context, actor, the variable of the creator of right, object of distribution, time and result. Decision makers in the analysis of problem situation define their views relative to the elements of each of these dimensions. This work raises self-awareness in the decision-makers and policy-makers in relation to intervention characteristics. With using this algorithm, we can explain what, when, on which view, in what condition, by whom, to whom, with what criteria, and for the realization of which outcome will be or should be distributed.پایه‌ای‌ترین گام در تحلیل خط‌مشی، ساختاردهی مسئله است. اگر مسئله‌ای به‌درستی صورت‌بندی نشود، راه‌حل درستی نیز نخواهد داشت. شناخت نادرست از موقعیت مسئله اجتماعی یا اهمال در شناخت آن از جمله در حوزه عدالت، در بهترین حالت منجر به تولید راه‌حل خوب برای مسئله‌ای نادرست خواهد شد؛ از‌این‌رو تحلیل خوب از موقعیت مسئله‌های عدالت، برای تولید راهکار درست ضروری است. به‌دلیل فقدان ابزارهای تحلیلی در حوزه تصمیم‌گیری و اقامه عدالت، این مقاله به دنبال طراحی الگوریتم تحلیل موقعیت مسئله به‌عنوان ابزاری در تحلیل گام‌به‌گام موقعیت مسئله عدالت است. این کار از مسیر استخراج عناصر و ابعاد تحلیلی از مطالعات عدالت به‌ویژه نظریه‌های مطرح عدالت صورت می‌گیرد. الگوریتم تحلیل موقعیت مسئله در عدالت‌پژوهی شامل هفت بُعد است: مبانی فلسفی، زمینه، بازیگر، متغیر موجد حق، متعلق توزیع، زمان، نتیجه. تصمیم‌گیران در تحلیل موقعیت مسئله، موضع خود را نسبت به عناصر هر‌یک از این ابعاد مشخص می‌سازند. این کار، خودآگاهیِ تصمیم‌گیرنده و خط‌مشی‌گذار را نسبت به مختصات مداخله بالا می‌برد. با استفاده از الگوریتم ارائه‌شده می‌توان تبیین کرد چه چیزی، چه موقع، مبتنی‌بر چه نگاهی، در چه شرایطی، توسط چه کسی، به چه کسی، بر پایه چه معیاری، و برای تحقق کدام نتیجه، توزیع می‌شود یا باید بشود.https://www.isih.ir/article_247_3cec07e9ba5f5bb252d13f5f431e4bbb.pdf