مؤسسه مطالعات فرهنگی و اجتماعی وزارت علوم تحقیقات و فناوریفصلنامه مطالعات میانرشتهای در علوم انسانی2008-464115120221222An analysis of the position of social dimensions of quality of life in the country’s development plansتحلیل جایگاه ابعاد اجتماعی کیفیت زندگی در برنامههای توسعۀ کشور73042410.22035/isih.2023.4467.4447FAسعیدپسران رزاقدکترای جامعهشناسی اقتصادی و توسعه، گروه جامعهشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایرانJournal Article20220612This article seeks to show the position of "social dimensions of quality of life" in the development plans after the victory of the Islamic Revolution in Iran. The article is interdisciplinary in nature since it combines socio-economic issues of development affecting the quality of life. In this regard, the social dimension includes "social-economic security", "social cohesion", "social integration", "social empowerment" and "social sustainability". The main purpose of this article is to answer two questions i.e. "In which development plans more attention has been paid to social aspects of the quality of life?" and, "Which of the social dimensions of quality of life have been considered in development plans?" “Content Analysis Method” has been used to analyze the concept in the text pointing to development plans. The main findings in relation to the aforementioned questions were: “The Fourth Plan” and "Economic-Social Security". Other significant results were: The highest and the lowest presence of each of the social dimensions of quality of life in development plans.نیازهای رفاهی انسان فراتر از عناصری عینی چون خوراک، پوشاک، بهداشت و مسکن است. فرایند نوین توسعه، ابعاد والاتری مانند تأمین اجتماعی، ارتقاء جنبههای کیفی زندگی، حفظ محیط زیست، همبستگی ملی، و فراهم آوردن شرائط لازم جهت مشارکت مردم در سطوح مختلف را در بردارد و برنامه ها باید به آن بپردازند. این مقاله درصدد نشاندادن جایگاه «ابعاد اجتماعی کیفیت زندگی» در برنامههای توسعهٔ کشور بعد از انقلاب اسلامی است. در همینراستا، مباحث اجتماعی و اقتصادیِ توسعه، تحت مقولهٔ کیفیت زندگی بررسی شده است. ابعاد اجتماعی کیفیت زندگی عبارتاند از: «امنیت اقتصادیـاجتماعی»، «همبستگی اجتماعی»، «ادغام اجتماعی»، «توانمندسازی اجتماعی» و «تداوم پذیری اجتماعی». هدف اصلی پاسخ به این دو سؤال است: 1) کدامیک از ابعاد اجتماعی کیفیت زندگی در برنامههای توسعه موردتوجه بودهاند؟ 2) در کدام برنامهٔ توسعه، توجه بیشتری به ابعاد اجتماعی کیفیت زندگی شده است؟ روش بهکارگرفتهشده در این مقاله، روش تحلیلمحتوا بوده و واحد تحلیل مضمون و یا مفهوم موجود در متن احکام برنامههای توسعه بوده است. براساس یافتهها، در برنامهٔ چهارم توسعهٔ اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی کشور، بیشترین توجه به ابعاد اجتماعی کیفیت زندگی شده است. همچنین، بُعد «امنیت اقتصادیـاجتماعی» بیشتر از سایر ابعاد اجتماعی کیفیت زندگی موردتوجه بوده است. در مسیر پاسخ به دو سؤال اصلی، بیشترین و کمترین میزان حضور هر یک از ابعاد اجتماعی کیفیت زندگی نیز در برنامههای توسعه به دست آمده است.https://www.isih.ir/article_424_3c7781a36bcd6cf08c11a970fbe0e2a6.pdfمؤسسه مطالعات فرهنگی و اجتماعی وزارت علوم تحقیقات و فناوریفصلنامه مطالعات میانرشتهای در علوم انسانی2008-464115120221222Pathology of production and productive economic culture in development plans: A case study of seventh development planآسیبشناسی تولید و فرهنگ اقتصادی مولد در برنامههای توسعه در راستای تدوین برنامه هفتم توسعه316540610.22035/isih.2023.4615.4561FAفاطمهسرخه دهیاستادیار اقتصاد، گروه برنامهریزی و توسعه اقتصادی، دانشکده اقتصاد، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایراناباذراشتری مهرجردیاستادیار جامعهشناسیِ توسعه، گروه علموفناوری، مؤسسه مطالعات فرهنگی و اجتماعی، تهران،ایرانJournal Article20220320Despite a long history of planning, Iran still faces many economic and social problems. For instance, production as the most important pillar of industrial development encounters with enormous challenges. The main question is what are the problems and disadvantages of development programs in the economic and cultural fields, to support production and productive activities and industrial development? To respond, the analytical-descriptive method and content analysis in the framework of theoretical foundations of the institutionalist economics approach have been used. A review of development programs shows that most of the production protection laws in development programs deal with financial ones, but the production sector still faces problems despite financial support. The results indicate that the lack of clear industrial development strategy, the lack of attention to anti-production economic culture, the lack of identification of productive activities, attractiveness of investing in unproductive activities, the lack of appropriate tax policies, the lack of access to all bank accounts and transparency, unstable macroeconomic environment and insecurity of property rights are the most important problems of production and have caused financial protections to lead to unproductive rants and increased rant seeking. Another important but neglected issue in development planning is the lack of strategy for the transformation of economic culture and the mood of society on the path of industrial production and development. Neglecting this important issue has increased distrust and reduced social capital and anti-production culture.ایران بهرغم سابقه طولانی در برنامهریزی، همچنان با مسائل و مشکلات اقتصادی و اجتماعی بسیاری روبرو است. تولید بهعنوان مهمترین رکن توسعه صنعتی دچار معضلات بسیاری است. سؤال اصلی این است که مشکلات و معایب برنامههای توسعه در حوزههای اقتصادی و فرهنگی، جهت حمایت از تولید، فعالیتهای مولد و توسعه صنعتی چیست؟ برای پاسخ از روش تحلیلیـ توصیفی در چارچوب مبانی نظری رویکرد اقتصاد نهادگرا استفاده شده است. با وجود قوانین حمایت از تولید در برنامههای توسعه و تأکید بر حمایتهای مالی، اما همچنان بخش تولید با مشکلات بسیار مواجه است. نتایج حاکی از آن است که فقدان راهبرد توسعه صنعتی مشخص، عدم توجه به فرهنگ اقتصادی ضد تولید، عدم شناسایی فعالیتهای مولد، جذابیت سرمایهگذاری در فعالیتهای نامولد، فقدان سیاستهای مالیاتی مناسب، عدم دسترسی به کلیه حسابهای بانکی، عدم شفافیت، فضای بیثبات اقتصاد کلان و ناامنی حقوق مالکیت از مهمترین مشکلات تولید است و موجب شده حمایتهای مالی به رانتهای نامولد و افزایش رانتجویی منجر شود. یکی دیگر از مسائل مهم اما مغفول در برنامهریزی توسعه، فقدان راهبرد برای تحول فرهنگ اقتصادی و خلقیات جامعه در مسیر تولید و توسعه صنعتی و افزایشاعتماد عمومی و سرمایههای اجتماعی است.https://www.isih.ir/article_406_8cb22bdd0b7ba1ab13d742e22eed8da2.pdfمؤسسه مطالعات فرهنگی و اجتماعی وزارت علوم تحقیقات و فناوریفصلنامه مطالعات میانرشتهای در علوم انسانی2008-464115120221222Natural disasters in Iran; challenges facing the country during the seventh development planبلایای طبیعی در ایران؛ چالش فراروی کشور در دوران برنامه هفتم توسعه679442510.22035/isih.2023.4485.4459FAمحسنابراهیمی خوسفیاستادیار سنجش از دور و GIS، گروه جغرافیا، دانشگاه یزد، یزد، ایرانفرزامپوراصغر سنگاچیندکتری محیط زیست، گروه محیط زیست سازمان برنامه و بودجه کشور، تهران، ایرانزهرهابراهیمی خوسفیدانشیار بیابانزدایی، گروه علوم و مهندسی محیط زیست، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه جیرفت، جیرفت، ایرانJournal Article20220422Given that natural disasters are unforeseen and unavoidable events, paying attention to these is very important in the country's macro policies and development plans, especially the Seventh Development Plan. For this reason, it is necessary to have a clear understanding of the importance and impact of disasters on development policies and programs in order to integrate natural disaster considerations into policies and programs of all sectors. Accordingly, in this article, while introducing the basics of natural disasters, some of the most important natural disasters including earthquakes, floods, droughts and dust storms and their effects are reviewed. In order to provide a better understanding of the situation of Iran in the world’s natural disaster risk map, a comparison of Iran's position in the field of natural disasters with 190 other countries has been done using INFORM global index data. According to this report, Iran is ranked 142 and is severely affected by natural disasters and suffers huge losses annually. Therefore, on the eve of the seventh development plan, strategies, policies, programs and measures to reduce the effects and consequences of natural hazards in the framework of disaster risk management and reducing the effects and consequences of each natural hazard should be given special attention. In this article, in addition to analyzing natural disaster management in Iran, some solutions are proposed for the Seventh Development Plan.بلایای طبیعی، رخدادهایی پیشبینینشده و اجتنابناپذیر هستند. توجه به این بلایا در برنامههای توسعه، بهویژه در برنامه هفتم توسعه، از اهمیت بسیار زیادی برخوردار است. به همین دلیل، بایستی درک روشنی از اهمیت و تأثیر بلایا بر سیاستها و برنامههای توسعه داشت تا بر مبنای آنها بتوان ملاحظات بلایای طبیعی را در تمامی بخشهای توسعه ادغام نمود. بر این اساس، در مقاله حاضر، با بهرهگیری از روش توصیفیـتحلیلی مبتنی بر گردآوری اطلاعات کتابخانهای و اسناد مرتبط، برخی از مهمترین بلایای طبیعی شامل زلزله، سیل، خشکسالی و طوفانهای گردوغبار و اثرات آنها مرور شده است. در ادامه، برای اینکه درک بهتری از وضعیت ایران در نقشه ریسک بلایای طبیعی در جهان ارائه شود، مقایسه تطبیقی جایگاه ایران در حوزه بلایای طبیعی با 190 کشور دیگر با استفاده از اطلاعات شاخص جهانی اینفورم صورت پذیرفته است. بر اساس این گزارش، ایران بهشدت تحتتأثیر بلایای طبیعی بوده و سالانه خسارات هنگفتی را متحمل میشود. بنابراین، در آستانه تدوین برنامه هفتم توسعه میبایست راهبردها، سیاستها، برنامهها و اقدامات برای کاهش آثار و پیامدهای مخاطرات طبیعی در چارچوب مدیریت ریسک بلایا برای مقابله و کاهش آثار و پیامدهای هر یک از مخاطرات طبیعی مورد توجه ویژه قرار گیرد. در این مقاله، ضمن آسیبشناسی مدیریت بلایای طبیعی در کشور، راهکارهایی برای کاربست در برنامه هفتم توسعه پیشنهاد شده است.https://www.isih.ir/article_425_25b2822c2f5a3230abfadd476e8b04c9.pdfمؤسسه مطالعات فرهنگی و اجتماعی وزارت علوم تحقیقات و فناوریفصلنامه مطالعات میانرشتهای در علوم انسانی2008-464115120221222The need to pay attention to Tourism in order to achieve economic growth in the seventh development planضرورت توجه به گردشگری جهت تحقق رشد اقتصادی در برنامه هفتم توسعه9511239310.22035/isih.2022.4491.4464FAمهدیکمالیاستادیار اقتصاد، گروه علوم اقتصادی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد قشم، قشم، ایرانحمیدآسایشاستادیار اقتصاد، گروه علوم اقتصادی، دانشگاه آیتاللهالعظمی بروجردی(ره)، بروجرد، ایرانیحییآریان مهراستادیار برنامهریزی شهری، گروه برنامهریزی شهری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد الیگودرز، الیگودرز، ایرانJournal Article20220221Economic growth and development is one of the goals that every economy pursues and the reason for this is many benefits that accomplish economic growth. Therefore, in the seventh development plan, like other previous ones, the issue of growth and development must be taken into account. In this regard, special attention should be paid to the concept of land management and sub-sectors that have advantages such as tourism. Tourism as the fourth most lucrative industry in the world, has high economic and social benefits, the development of which is one of the least costly methods of economic growth in the Seventh Development Plan. And since Iran is one of the top 10 countries in the world in terms of tourist attractions and one of the top 15 countries in terms of tourism diversity and one of the top 8 in the world in terms of diversity of handicrafts whereas in terms of climate diversity on the one hand and the existence of unique historical and cultural sites on the other, it is one of the few countries that has an absolute advantage in attracting world tourism. Therefore, in this article, the effect of foreign tourism on the economic growth of Iran's provinces in general and the separation of 9 land management zones in particular were studied to be proposed as an important sub-section in the seventh plan with respect to impact and the possibility of policy-making for planned areas. To achieve this, the data panel method and quarterly data collected from the Statistics Center of Iran and the Cultural Heritage Organization during 2011 to 2018 were used. The results showed that tourism has had a positive and significant effect on economic growth in most provinces of Iran. The highest effect is in areas 4 and 5 and the least effect is in areas 8 and 9 of land management, respectively. Therefore, special attention should be paid to capacity building in this sub-section in the seventh plan.<span lang="FA" style="font-family: IRLotus; color: black; letter-spacing: -.3pt;">رشد و توسعۀ اقتصادی از جمله اهدافی است که هر اقتصادی دنبال میکند و دلیل این امر منافع فراوانی است که رشد اقتصادی را محقق میسازد. بنابراین در برنامۀ هفتم توسعه نیز مانند سایر برنامههای قبلی میبایست به موضوع رشد و توسعه توجه شود. در این برنامه باید به مفهوم آمایش سرزمین و زیربخشهایی که دارای مزیتهایی مانند گردشگری هستند، توجه ویژه شود. گردشگری بهعنوان چهارمین صنعت درآمدزای دنیا، منافع اقتصادی و اجتماعی قابل توجهی به همراه دارد که توسعۀ آن یکی از کمهزینهترین روشهای رشد اقتصادی در برنامۀ هفتم توسعه به شمار میآید و از آنجا که ایران جزء10 کشور اول جهان از لحاظ جاذبههای گردشگری و جزء 15 کشور اول جهان از نظر تنوع گردشگری و جزء ۸ کشور اول جهان از نظر تنوع صنایع دستی بوده و به لحاظ تنوع آب و هوایی از یک سو و وجود مکانهای تاریخی و فرهنگی منحصربهفرد از سوی دیگر، یکی از چند کشور انگشتشماری است که از مزیت مطلق جذب گردشگری جهان برخوردار است، بههمینسبب، در این مقاله به بررسی اثر گردشگری خارجی بر رشد اقتصادی استانهای ایران بهصورت کلی و تفکیک 9 منطقۀ آمایش سرزمین پرداخته شده است تا در صورت اثرگذاری بهعنوان یک زیربخش مهم در برنامۀ هفتم پیشنهاد شود و امکان سیاستگذاری به تفکیک مناطق آمایش صورت پذیرد. برای دستیابی به این مهم، از روش پنل دیتا و دادههای فصلی جمعآوریشده از مرکز آمار ایران و سازمان میراث فرهنگی طی سالهای ۱۳۸۹ تا ۱۳۹7بهره برده شده است. نتایج نشان داد که گردشگری اثر مثبت و معناداری بر رشد اقتصادی بیشتر استانهای ایران دارد و بیشترین اثر در مناطق 4 و 5 و کمترین اثر در منطقۀ 8 و 9 آمایش سرزمین وجود دارد. بنابراین باید در برنامۀ هفتم به ایجاد ظرفیت در این زیربخش توجه ویژه شود.</span>https://www.isih.ir/article_393_70c639df5e30bdee440e4cdf599fec2b.pdfمؤسسه مطالعات فرهنگی و اجتماعی وزارت علوم تحقیقات و فناوریفصلنامه مطالعات میانرشتهای در علوم انسانی2008-464115120221222The nature and necessity of core planning lines for the 7th development planماهیت و ضرورت برنامهریزی هستههای خطدهنده برای برنامه هفتم توسعه11314042910.22035/isih.2023.4541.4503FAخسرونورمحمدیدانشجوی دکتری اقتصاد، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد ابهر، ابهر، ایرانJournal Article20220227Iran is the world’s first developing country that has been engaged in compiling and executing development plans. Despite more than 70 years of planning and implementation of 11 five-year development plans, it has not only failed to achieve the desired success but is lagging behind many countries. One of the important perspectives in explaining this problem is the structural formation and the selection of the type of development plans and their impacts on Iran’s economy, society, politics, and culture. The initial emergence of planning in Iran was a combination of internal and external needs, geopolitical situation, and cognitive impairment. Therefore, while combining the above factors, a type of planning has been formed in the country that has not yet become native and internalized even after 7 decades and lack common understanding among stakeholders and officials about its performance and shortcomings. Iran’s current comprehensive planning has numerous shortcomings that cause a continuous increase in the country’s problems and difficulties to the point where they halt the development process. For this reason, all countries abandoned a comprehensive planning about 5 decades ago, but for various reasons, this is still dominant in Iran’s planning system. This article discusses the process of forming a comprehensive planning and its shortcomings in comparison with limited core planning. Ultimately, through utilizing global experiences, a core planning is explained and introduced as a comprehensive planning.ایران اولین کشور درحالتوسعه جهان است که به تدوین و اجرای برنامهریزی توسعه روی آورده است. اما بهرغم بیش از 70 سال سابقه برنامهریزی و اجرای 11 برنامه توسعه، نهتنها هنوز به موفقیت موردنظر در این زمینه دست نیافته است بلکه از بسیاری از کشورهای جهان، عقب مانده است. یکی از دیدگاههای مهم در توضیح علل این مسئله، ساختار شکلگیری و انتخاب نوع برنامهریزی توسعه و آثار آن بر اقتصاد، اجتماع، سیاست و فرهنگ ایران است. پیدایش اولیه برنامهریزی در ایران ترکیبی از نیاز داخلی، نیاز خارجی، موقعیت ژئوپلتیک و ضعف شناخت داخلی است. بنابراین، در ترکیبی از عوامل مذکور، نوعی از برنامهریزی در کشور شکلگرفته که هنوز بعد از 7 دهه، بومی و درونی نشده و شناخت مشترکی نزد صاحبنظران و مسئولین از عملکرد و اشکالات آن وجود ندارد. برنامهریزی کنونی ایران که برنامهریزی جامع است، دارای اشکالات عدیدهای است که باعث افزایش مستمر مسائل و مشکلات کشور تا جایی میشود که فرایند توسعه را متوقف میکند. به همین دلیل از حدود 5 دهه قبل تمام کشورها برنامهریزی جامع را کنار گذاشتند اما به دلایل مختلفی این نوع برنامهریزی هنوز بر نظام برنامهریزی ایران مسلط است. در این مقاله به روند شکلگیری برنامهریزی جامع و اشکالات آن در مقایسه با برنامهریزی محدود هستهای پرداخته میشود. درنهایت با استفاده از تجربیات جهانی، برنامهریزی هستههای خطدهنده توضیح داده شده و به عنوان مکمل برنامهریزی جامع معرفی میشود.<br /> https://www.isih.ir/article_429_75fc093c0ee742f6dddaa13fff98f104.pdfمؤسسه مطالعات فرهنگی و اجتماعی وزارت علوم تحقیقات و فناوریفصلنامه مطالعات میانرشتهای در علوم انسانی2008-464115120221222Economic enterprises and the capacity of social responsibilities in the 7th development plan with an emphasis on the critical conditions and the experience of the COVID-19 Pandemicبنگاههای اقتصادی و ظرفیت مسئولیتهای اجتماعی در برنامه هفتم توسعه با تأکید بر شرایط بحرانی و تجربه اپیدمی کرونا14116742810.22035/isih.2023.4871.4757FAفردینمنصوریاستادیار گروه حسابداری، دانشکده مدیریت و اقتصاد، دانشگاه سیستان و بلوچستان، ایران0000-0002-4266-2251ظهیرمرادیپژوهشگر دانشگاه آزاد اسلامی،دانشکده علوم انسانی و اجتماعی،زنجان،ایران0000-0002-4910-9299حدیثجوانمرددانشجوی دکتری حسابداری، دانشکده مدیریت و اقتصاد، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، ایران0000-0002-6646-0558Journal Article20220906In a dynamic society, economic enterprises, in addition to the necessity of complying with organizational norms and attempts to achieve greater efficiency, should move in the direction of satisfying the surrounding society under the title of "Corporate Social Responsibility" (CSR). The needs of today's society push organizations to fulfill their social responsibilities for ethical work in a philanthropic way. Such behaviors are more manifested in the critical conditions and its necessity is doubled. The Covid-19 pandemic affected the health, economy, governance, etc. The economic domain, especially the performance of companies, has been the one impacted by this disease. In this article, while examining the effects of the coronavirus on the performance of economic units, the necessity of the 7th plan's attention to this aspect has been taken into account. For this purpose, the performance of companies was studied in the period of 2014 to 2019. The statistical sample included 113 companies that were selected through screening. The results of the hypothesis test showed that the Covid-19 had affected the performance of companies, but it did not have a significant effect in terms of production. The attention of companies to social responsibilities increased, but in practice, there was an increase in the price of products. The assumption of this article is social responsibility, a concept linked with social, cultural and economic components in critical situations, which can be an effective factor, while strengthening social and human foundations, helping governments and the society.در یک جامعه پویا، بنگاههای اقتصادی علاوه بر لزوم رعایت هنجارهای سازمانی و تلاش برای دستیابی به بازدهی بیشتر، بایستی در راستای تأمین رضایت جامعه پیرامونی با عنوان «مسئولیت اجتماعی شرکت (CSR) حرکت کنند. نیازهای اجتماع امروزین، سازمانها را به انجام مسئولیتهای اجتماعی برای کارهای اخلاقی به شیوهای انساندوستانه سوق میدهد. اینگونه رفتارها در شرایط بحرانی اجتماع بیشتر نمود پیداکرده و ضرورت آن دوچندان میشود. همهگیری کووید 19 حوزههای سلامت، اقتصاد، حکمرانی و ... را تحت تأثیر قرار داد. حوزه اقتصادی بهویژه عملکرد شرکتها یکی از تأثیرپذیرترین حوزهها از این بیماری بوده است. در این مقاله، ضمن بررسی آثار همهگیری بیماری کرونا بر عملکرد واحدهای اقتصادی، ضرورت اهتمام برنامه هفتم به این مقوله موردتوجه قرارگرفته است. به این منظور، عملکرد شرکتها در بازه زمانی سالهای 1394 تا 1399 مورد مطالعه قرار گرفت. نمونه آماری شامل 113 شرکت بوده که از طریق غربالگری انتخاب شدهاند. نتایج حاصل از آزمون فرضیهها نشان داد که همهگیری کووید 19 عملکرد شرکتها را تحت تأثیر قرار داده اما بهلحاظ میزان تولید اثر قابلتوجهی نداشته است. توجه شرکتها به مسئولیت اجتماعی افزایش داشته، اما در عمل شاهد افزایش قیمت محصولات بودهایم. مفروض این مقاله مسئولیت اجتماعی، بهعنوان مفهومی است در پیوندها با مؤلفههای اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی در شرایط بحرانی که میتواند بهعنوان عاملی مؤثر، ضمن تقویت بنیانهای اجتماعی و انسانی، یاریگر دولتها و مددکار اجتماع باشد.https://www.isih.ir/article_428_8d7d8ee069cb0cbbf816bbb65d56947e.pdfمؤسسه مطالعات فرهنگی و اجتماعی وزارت علوم تحقیقات و فناوریفصلنامه مطالعات میانرشتهای در علوم انسانی2008-464115120221222The Fourth Industrial Revolution and transformation in governance: Forming a data mining and intelligent planning organization in the 7th Development Planانقلاب چهارم صنعتی و دگرگونی حکمرانی: تشکیل سازمان دادهکاوی و برنامهریزی هوشمند در برنامۀ هفتم توسعه16920843610.22035/isih.2022.436FAکیومرثاشتریاندانشیار سیاستگذاری عمومی، گروه علوم سیاسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایرانJournal Article20220702This article seeks to show how the fourth industrial revolution provided a ground for various innovations which in turn affected the traditional paradigm of the government planning. The article has resorted to the previous literature on the impact of technologies and the transformation in planning systems. An analytical synthesis of existing literature and its application in the planning has been taken into account. Findings indicate that the 7th Development Plan requires fundamental revisions in terms of paradigm changes caused by cyber-physical systems. In other words, cyber-physical systems have created new requirements and conditions so that traditional planning organizations change their direction towards Administrative Data and Big Data Analytics and move towards a new concept of administration, i.e. the government as a provider of information-communication platforms, and in general transform their administrative structure and human resources. This paradigm shift covers a wide range including the source of knowledge for planning as well as structures and processes of that planning. This transformation encounters government planning organizations with difficulties, that is, either they accept the paradigm shift or collapse. The article proposes a "Cyber intelligent planning and data mining organization" with the combination of the program and budget organization and the recruitment organization in order to track the transfer of planning tasks to the civil-professional sector and social entrepreneurship in public policymaking and the separation of the program from the central planning organizations.این مقاله در پی آن است که نشان دهد که چگونه انقلاب چهارم صنعتی زمینه گستردهای برای نوآوریهای گوناگون فراهم آورده است و چگونه این نوآوریها پارادایم سنتی برنامهریزی دولتی را بهشدت متأثر کرده است. این مقاله بر پیشینهای از ادبیات تأثیر فناوریهای انقلاب چهارم صنعتی و تحول در نظامهای برنامهریزی استوار است. روش مورد استفاده بر اساس سنتز تحلیلی ادبیات موجود و بهکارگیری آن در برنامهریزی دولتی است. یافتههای تحلیلی حاکی از آن است که برنامۀ هفتم نیازمند بازنگریهایی اساسی از حیث تغییرات پارادایمی ناشی از نظامهای سایبری فیزیکی است. نظامهای سایبری فیزیکی ملاحظات، الزامات و شرایط جدیدی بهوجود آوردهاند تا سازمانهای سنتی برنامهریزی به سوی تأکید بر دادههای اداری و ابزارهای تحلیلی این دادهها تغییر جهت دهند و به سوی مفهوم جدیدی از اداره، یعنی دولت بهمثابه فراهمکننده بسترهای اطلاعاتیـارتباطاتی، حرکت کنند و بهطورکلی، ساختار اداری و منابع انسانی خود را کاملاً دگرگون کنند. این تغییر پارادایم دامنهای از جابجایی منبع شناخت برای برنامهریزی تا تغییر ساختارها و فرایندهای برنامهریزی دولتی را دربرمیگیرد. منبع شناختِ برنامهریزی از دانشهای مرتبط با مدیریت و علوم اداری و سیاستگذاری عمومی به دانشها و ابزارهای فناوری اطلاعات انتقال مییابد. این دگرگونی، سازمانهای برنامهریزی دولتی را در دوراهی سختی قرار میدهد: پذیرش تحول پارادایمی یا فروپاشی این سازمانها. پیشنهاد این مقاله ایجاد «سازمان دادهکاوی و برنامهریزی هوشمند سایبری کشور» از ترکیب سازمان برنامهوبودجه و سازمان اداری استخدامی است تا بتوان احاله وظایف برنامهریزی به بخش مدنیـکارشناسی جامعه و کارآفرینی اجتماعی در سیاستگذاری عمومی و انفصال برنامه از سازمانهای مرکزی برنامهریزی را پیگیری نمود. برهم زدن مقاطع زمانی برای برنامههای 5 ساله از پیامدهای گسست تاریخی ناشی از سیستمهای «سایبرـفیزیکال» است. در این چشمانداز هر دستگاه مسئول تحلیل و بهروزرسانی دائمی معادلههای اصلی (تعادلهای) حوزه خویش است: پیشبینی تعادل فیزیکی (پیشبینی تولید، مصرف، سرمایهگذاری)، پیشبینی تعادل بر حسب ارزش (پیشبینی قیمتها، درآمدها، پسانداز و ...) پیشبینی تعادل مالی (پیشبینیهای مالی) در حوزههایی همچون مبادلات خارجی، اشتغال، سرمایهگذاری، آموزش، تولید صنعتی، مصارف دارو، هزینه مصارف درمان، و ... . سازمان برنامهوبودجه و سازمان اداری استخدامی یا باید الزامات جدید را بپذیرند یا اینکه راه فروپاشی را در پیش گیرند.https://www.isih.ir/article_436_2421fcb1263b9530df88f7f002e78ea5.pdf