مسائل و مشکلات اجتماعی، گسترش دانشها و پیشرفت فناوریهای جدید نیاز برای راهاندازی رشتههای میانرشتهای را مضاعف کرده است. در چهل سال گذشته، این گونه رشتهها دستاوردهای چشمگیری را برای جوامع به ارمغان آورده است و پژوهشگران نیز روشهایی را برای ترکیب علاقهمندیهای علمی، بینشها، و مهارتهای گسترده طراحی کردهاند. چنین بوده است که اعضای هیئت علمی و دانشجویان به طور افزایشی، به سوی این گونه رشتهها جذب شدهاند. این مقاله ضمن بررسی ماهیت مفهومی و بیان برخی تجربیات، به نقاط قوت و ضعف این گونه رشتهها میپردازد. در پایان، پیشنهادهایی برای راهاندازی رشتههای میانرشتهای میشود.
آراسته, حمیدرضا. (1388). میانرشتهایها در آموزش عالی. فصلنامه مطالعات میانرشتهای در علوم انسانی, 1(2), 25-40. https://doi.org/10.7508/isih.2009.02.002
MLA
آراسته, حمیدرضا. "میانرشتهایها در آموزش عالی", فصلنامه مطالعات میانرشتهای در علوم انسانی, 1, 2, 1388, 25-40. doi: 10.7508/isih.2009.02.002
HARVARD
آراسته حمیدرضا. (1388). 'میانرشتهایها در آموزش عالی', فصلنامه مطالعات میانرشتهای در علوم انسانی, 1(2), pp. 25-40. doi: 10.7508/isih.2009.02.002
CHICAGO
حمیدرضا آراسته, "میانرشتهایها در آموزش عالی," فصلنامه مطالعات میانرشتهای در علوم انسانی, 1 2 (1388): 25-40, doi: 10.7508/isih.2009.02.002
VANCOUVER
آراسته حمیدرضا. میانرشتهایها در آموزش عالی. ISIH. 1388;1(2):25-40. doi: 10.7508/isih.2009.02.002
