مفاهیم استحقاق و شایستگی، همواره نسبتی با استعدادها و داشتههای اجتماعی و طبیعی دارند و از زاویهدیدی که به استحقاق مرکزیت میدهد، هر شخص و سازمانی اخلاقاً مجاز به بهرهمندی از ذخایر و ظرفیتهایش است. اما از نگاهی دیگر و در یک جامعه بهسامان، بایستی بهدنبال بهرهمندی افراد از خیر یکدیگر بود. رد یا پذیرش استحقاق اخلاقی در فضای کارآفرینی، خود توأم با مشروعیتبخشی به شکلی از اقتصاد و رفتارهای فرهنگی است. برایناساس ایده استحقاق اخلاقی در رفتار بخش منابع انسانیِ سازمانهای کارآفرین، منطق سود و شکل توزیع منابع، نمود مییابد. این پژوهش تلاش میکند به روش مردمنگاری گفتوگویی، دیدگاههای برخی از کنشگران اکوسیستم کارآفرینی را نسبت به موضوعات مرتبط با استحقاق بررسی و توصیف کند. بر اساس دادههای تجربی، در فرهنگ اکوسیستم استارتاپی ایرانی، امر عادلانه اغلب در چارچوبی شایستهسالارانه و اختیارگرایانه درک، توصیف و بازتولید میشود و در این میدان، دیدگاههای جماعتگرایان و لیبرالهای وظیفهگرا و برابریخواه، آینده روشنی در برابر خود نمییابند. بازاندیشی و تردیدهای طرفین گفتوگوها نشان از آن دارد که این اکوسیستم پیرامون امر عادلانه چندان با تنوع دیدگاهها روبهرو نیست و در نظر گرفتن عدالت به مثابه فضیلتی ترمیمی نیز با موانع بسیار مواجه است.
افلاکی سورشجانی، میلاد و ذکایی، محمدسعید. (1404). چیستی استحقاق؛ یک مردمنگاریگفتوگویی در کارآفرینی ایرانی. فصلنامه مطالعات میانرشتهای در علوم انسانی، 17(2)، 63–100. https://doi.org/10.22035/isih.2025.5267.5006
MLA
افلاکی سورشجانی، میلاد، و ذکایی، محمدسعید. "چیستی استحقاق؛ یک مردمنگاریگفتوگویی در کارآفرینی ایرانی"، فصلنامه مطالعات میانرشتهای در علوم انسانی، 17، 2، 1404، 63–100. doi: 10.22035/isih.2025.5267.5006
HARVARD
افلاکی سورشجانی، میلاد، و ذکایی، محمدسعید. (1404). 'چیستی استحقاق؛ یک مردمنگاریگفتوگویی در کارآفرینی ایرانی'، فصلنامه مطالعات میانرشتهای در علوم انسانی، 17(2), pp. 63–100. doi: 10.22035/isih.2025.5267.5006
CHICAGO
افلاکی سورشجانی، میلاد و ذکایی، محمدسعید، "چیستی استحقاق؛ یک مردمنگاریگفتوگویی در کارآفرینی ایرانی." فصلنامه مطالعات میانرشتهای در علوم انسانی، 17 2 (1404): 63–100, doi: 10.22035/isih.2025.5267.5006
VANCOUVER
افلاکی سورشجانی میلاد، ذکایی محمدسعید. چیستی استحقاق؛ یک مردمنگاریگفتوگویی در کارآفرینی ایرانی. ISIH. 1404;17(2):63–100. doi: 10.22035/isih.2025.5267.5006