مفاهیم استحقاق و شایستگی، همواره نسبتی با استعدادها و داشتههای اجتماعی و طبیعی دارند و از زاویهدیدی که به استحقاق مرکزیت میدهد، هر شخص و سازمانی اخلاقاً مجاز به بهرهمندی از ذخایر و ظرفیتهایش است. اما از نگاهی دیگر و در یک جامعه بهسامان، بایستی بهدنبال بهرهمندی افراد از خیر یکدیگر بود. رد یا پذیرش استحقاق اخلاقی در فضای کارآفرینی، خود توأم با مشروعیتبخشی به شکلی از اقتصاد و رفتارهای فرهنگی است. برایناساس ایده استحقاق اخلاقی در رفتار بخش منابع انسانیِ سازمانهای کارآفرین، منطق سود و شکل توزیع منابع، نمود مییابد. این پژوهش تلاش میکند به روش مردمنگاری گفتوگویی، دیدگاههای برخی از کنشگران اکوسیستم کارآفرینی را نسبت به موضوعات مرتبط با استحقاق بررسی و توصیف کند. بر اساس دادههای تجربی، در فرهنگ اکوسیستم استارتاپی ایرانی، امر عادلانه اغلب در چارچوبی شایستهسالارانه و اختیارگرایانه درک، توصیف و بازتولید میشود و در این میدان، دیدگاههای جماعتگرایان و لیبرالهای وظیفهگرا و برابریخواه، آینده روشنی در برابر خود نمییابند. بازاندیشی و تردیدهای طرفین گفتوگوها نشان از آن دارد که این اکوسیستم پیرامون امر عادلانه چندان با تنوع دیدگاهها روبهرو نیست و در نظر گرفتن عدالت به مثابه فضیلتی ترمیمی نیز با موانع بسیار مواجه است.
افلاکی سورشجانی,میلاد و ذکایی,محمدسعید . (1404). چیستی استحقاق؛ یک مردمنگاریگفتوگویی در کارآفرینی ایرانی. فصلنامه مطالعات میانرشتهای در علوم انسانی, 17(2), 63-100. doi: 10.22035/isih.2025.5267.5006
MLA
افلاکی سورشجانی,میلاد , و ذکایی,محمدسعید . "چیستی استحقاق؛ یک مردمنگاریگفتوگویی در کارآفرینی ایرانی", فصلنامه مطالعات میانرشتهای در علوم انسانی, 17, 2, 1404, 63-100. doi: 10.22035/isih.2025.5267.5006
HARVARD
افلاکی سورشجانی میلاد, ذکایی محمدسعید. (1404). 'چیستی استحقاق؛ یک مردمنگاریگفتوگویی در کارآفرینی ایرانی', فصلنامه مطالعات میانرشتهای در علوم انسانی, 17(2), pp. 63-100. doi: 10.22035/isih.2025.5267.5006
CHICAGO
میلاد افلاکی سورشجانی و محمدسعید ذکایی, "چیستی استحقاق؛ یک مردمنگاریگفتوگویی در کارآفرینی ایرانی," فصلنامه مطالعات میانرشتهای در علوم انسانی, 17 2 (1404): 63-100, doi: 10.22035/isih.2025.5267.5006
VANCOUVER
افلاکی سورشجانی میلاد, ذکایی محمدسعید. چیستی استحقاق؛ یک مردمنگاریگفتوگویی در کارآفرینی ایرانی. ISIH, 1404; 17(2): 63-100. doi: 10.22035/isih.2025.5267.5006