مقاله حاضر با رویکردی بین رشتهای و با هدف واکاوی مفهوم امید به آینده انجام شد. روش پژوهش کیفی و مبتنی بر نظریهپردازی دادهمحور بود که با به کارگیری تکنیک مصاحبهعمیق و نمونهگیری نظری با 13 نفر از اساتید و صاحبنظران رشتههای جامعهشناسی سیاسی، روانشناسی اجتماعی و سیاستگذاری اجتماعی دانشگاه علامه طباطبائی و تهران، مصاحبه شد. پس از اشباع نظری، متون مصاحبه از طریق نرم افزار تحلیل دادههای کیفی MAXQDA10، با کدگذاری باز، محوری و انتخابی، تحلیل شدند. نتایج کدگذاری باز و محوری منجر به شناسایی 87 مفهوم و 15 مقوله محوری شد. همچنین نتایج کدگذاری گزینشی نشان داد که مقوله هسته مفهوم «احساس بیثباتی اجتماعی و چشمانداز نامشخص» است که تحت تأثیر شرایط علّی (ناامیدی از سیاستها و نهادهای اجتماعی؛ مقایسهگرایی و عدم امیدواری به دستاوردهای نظام سیاسی؛ خشم عمومی نسبت به بیعدالتی؛ از هم گسیختگی افکار عمومی) و در کنار شرایط زمینهای (تجارب جمعی منفی از بحرانهای اقتصادی؛ سن) و مداخلهگر (تغییرات هویتی فردی، ارزشی و اجتماعی؛ هویتسازی رسانههای نوین ارتباطی) منجر به بروز پیامدهای از قبیل: بازاندیشی در معنای زندگی و بروز رفتار اعتراضی خواهد شد؛ که راهبردها و تدابیری برای پاسخ به این پیامدها در قالب (متناسبسازی انتظارات و مطالبات با توانمندیهای دولت مستقر ؛ برنامهریزی در جهت مدیریت افکار عمومی؛ بازنمایی این همانی بین کارگزار با توده؛ بازنمایی زیست مؤمنانه؛ احساس تعادل در سیاستهای داخلی و خارجی)، از منظر نخبگان علمی پیشنهاد میشود.
میرزائی,عزت اله . (1403). اعتراضات و واکاوی دادهبنیاد امید به آینده. فصلنامه مطالعات میانرشتهای در علوم انسانی, 17(1), 37-76. doi: 10.22035/isih.2025.5341.5055
MLA
میرزائی,عزت اله . "اعتراضات و واکاوی دادهبنیاد امید به آینده", فصلنامه مطالعات میانرشتهای در علوم انسانی, 17, 1, 1403, 37-76. doi: 10.22035/isih.2025.5341.5055
HARVARD
میرزائی عزت اله. (1403). 'اعتراضات و واکاوی دادهبنیاد امید به آینده', فصلنامه مطالعات میانرشتهای در علوم انسانی, 17(1), pp. 37-76. doi: 10.22035/isih.2025.5341.5055
CHICAGO
عزت اله میرزائی, "اعتراضات و واکاوی دادهبنیاد امید به آینده," فصلنامه مطالعات میانرشتهای در علوم انسانی, 17 1 (1403): 37-76, doi: 10.22035/isih.2025.5341.5055
VANCOUVER
میرزائی عزت اله. اعتراضات و واکاوی دادهبنیاد امید به آینده. ISIH, 1403; 17(1): 37-76. doi: 10.22035/isih.2025.5341.5055